اضطراب

افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی معمولاً افکار یا نگرانی های مزاحم مکرر دارند. آنها ممکن است به دلیل نگرانی از موقعیت های خاصی اجتناب کنند. آنها همچنین ممکن است علائم فیزیکی مانند عرق کردن، لرزش، سرگیجه یا ضربان قلب سریع داشته باشند.

اضطراب مانند ترس (fear) نیست، اما اغلب به جای یکدیگر استفاده می شود. اضطراب یک پاسخ آینده‌محور و واکنش بلند مدت است که به طور گسترده بر روی یک تهدید متمرکز شده است، در حالی که ترس یک پاسخ مناسب، در زمان حال و کوتاه‌مدت به یک تهدید کاملاً قابل شناسایی و مشخص است.

هر کسی ممکن است گاهی اوقات احساس اضطراب کند، اما افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی اغلب ترس و نگرانی را تجربه می کنند که هم شدید و هم بیش از حد است. این احساسات معمولاً با تنش فیزیکی و سایر علائم رفتاری و شناختی همراه است. کنترل آنها دشوار است، باعث ناراحتی قابل توجهی می شوند و در صورت عدم درمان می توانند مدت طولانی باقی بمانند. اختلالات اضطرابی با فعالیت های روزانه تداخل می کند و می تواند زندگی خانوادگی، اجتماعی، مدرسه یا کاری فرد را مختل کند.

تخمین زده می شود که 4 درصد از جمعیت جهان در حال حاضر یک اختلال اضطرابی را تجربه می کنند. در سال 2019، 301 میلیون نفر در جهان به اختلال اضطراب مبتلا بودند، که باعث می شود اختلالات اضطرابی شایع ترین اختلالات روانی باشد.

اگرچه درمان‌های بسیار مؤثری برای اختلالات اضطرابی وجود دارد، اما از هر 4 فرد نیازمند، تنها 1 نفر (27.6%) هر گونه درمانی را دریافت می‌کنند. موانع مراقبت شامل عدم آگاهی از اینکه این یک وضعیت سلامت قابل درمان است، عدم سرمایه گذاری در خدمات بهداشت روان، فقدان ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی آموزش دیده و انگ اجتماعی است.